En dan ben je 30…

Vind ik het erg? Nee totaal niet. Maar het zet je wel aan het denken, want het is een bijzondere leeftijd…

Je bent geen twintiger meer, dat is wel even gek. Dat klinkt zoveel jonger namelijk! Waar ik vroeger dacht dat je bij 18 echt wel volwassen was, weet ik nu wel beter. Jarenlang voelde ik me nog 24/25, want het leven raasde maar door. Werk, slapen, werk, slapen. Heel cliché, maar nu ik moeder geworden ben en mijn wereld er anders uitziet, voel ik mezelf ook een ander mens.

Het draait niet meer alleen om werk, mijn gezin is nu mijn wereld en veel andere dingen worden minder belangrijk. Mijn lichaam is veranderd, mijn verantwoordelijkheden zijn veranderd en ik voel me daardoor veel meer volwassen, dan ik mij een paar jaar terug voelde.

Het scheelt natuurlijk ook dat we nu in een gezinswoning wonen, de afgelopen jaren is er zoveel veranderd en het voelt als een nieuw begin. Van een keuken en badkamer uitkiezen ga je je vanzelf volwassen voelen, bij wijze van.

Hoe ik verder wil met dit nieuwe begin? Dat weet ik soms niet zo goed. Ik heb soms het gevoel dat ik bovenop een berg sta, mijn grote dromen zijn uitgekomen. Ik ben getrouwd, ben moeder geworden en woon in een prachtig huis. Ben verder gezond en heb alles wat mijn hartje begeert. En dan, hoe dan verder?

Ik denk dat die gevoelens erbij horen, iedereen heeft ze. Maar die drempel van twintiger naar 30, die maakt het ineens meer voelbaar. Gek eigenlijk, want je kunt in allerlei levensfases twijfelen, het is zo menselijk. Ik laat het maar over mij heen komen, de volgende stap, die zien we wel.

Liefs Iris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *