1 jaar mama

Dat ik dit artikel toch eens zou schrijven, ik riep altijd heel hard ‘over 10 jaar pas hoor!’. Maar nu ben ik toch echt al een jaar lang mama.

Wat zeg ik, al ruim een jaar. Vorig jaar werd ik op 30 augustus moeder van een heel lief jongetje. Iedereen zegt het, het is alsof hij er altijd al was. Nou ben ik het daar niet helemaal mee eens, want ik weet echt nog wel hoe het voor hem was. Uitslapen, weggaan wanneer ik dat wilde, zonder rekening houden met slaapjes en eten. Ik mis het niet, maar ik weet het zeker nog wel.

Mijn zwangerschap en bevalling waren er een uit het boekje, zoals ik wilde en ik kijk er positief op terug. Zo rond zijn verjaardag denk je vaak terug aan die periode en ik wou dat ik er nog even naar terug kon. De kraamweek, een mini Kaj, zoveel mensen die op visite komen en zo lang vrij van mijn werk.

En hoewel het heel leuk is, is het echt niet altijd even makkelijk. Ik heb wel eens met de spoedlijn van de kraamzorg gebeld midden in de nacht, omdat we hem niet stil kregen vanwege de krampjes. Fingerfeeden, kolven, elke nacht eruit om hem een fles te geven.. Het wordt wel steeds makkelijker. De nachtfles is er op een gegeven moment af, dan kun je zelf ook doorslapen. Dan nog de avondfles eraf en je hebt je eigen leven weer een beetje terug.

De leukste dingen zijn het knuffelen als ze nog zo klein zijn. Stoere nieuwe kleding kopen voor hem en het hem dan voor het eerst aantrekken. Voor het eerst met hem fietsen, hem horen brabbelen en hem steeds meer de wereld zien ontdekken. Kruipen, handjes klappen, zwaaien.

Zelf voel ik mij ook zeker anders. Mijn lijf is anders, mijn ritme is anders en ik heb nu iets wat absoluut op nummer 1 staat, mijn gezin. Voorheen kon ik heel lang doorwerken, was er veel tijd voor mijn blog. Maar nu slokt het gezinsleven de meeste tijd op. Niks lang doorwerken, want ik wil mijn kind nog even knuffelen voor hij naar bed moet! Waar ik mij voorheen nog wel eens kon irriteren, aan ouders van leerlingen die weer eens wat vergeten waren. Kan ik mij nu veel beter in hen verplaatsen. Ik heb zoveel bewondering voor alleenstaande ouders, hoe doen ze het?!

Moeder worden en zijn is mooi, heel mooi. Er gaat een wereld voor me open en ik zou het niet anders willen. Soms ben ik heel blij dat hij eindelijk slaapt, maar 1 tel later mis ik hem alweer. Als hij een nachtje bij opa en oma is, dan lig ik met zijn knuffeltje in bed, zodat ik hem nog een beetje ruik. Hij is het liefste en mooiste dat er is!

Liefs Iris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *